| Afbeelding/foto |
 |
|
28-09-2006 - [Gedicht]Klein Meisje.
Klein meisje.
Klein meisje,
nat van tranen.
Klein meisje,
in een hoekje gejaagt.
Klein meisje,
mishandelt door alles.
Klein meisje,
is niet meer.
Gepost door: MensenkindHEID op 28-09-2006 om 21:16
|
|
28-09-2006 - [Gedicht]Kleine Bill
Kleine Bill.
Kleine Bill,
nat van tranen.
Niemand die het ziet.
zijn trieste ogen.
Kleine Bill,
ziet het niet meer zitten.
Mooie kleine jongen,
hou vol..
Gepost door: MensenkindHEID op 28-09-2006 om 21:16
|
|
28-09-2006 - [Gedicht]Je laatst weken
Je laatste weken.
Ik mis je zo
na al die tijd
kan ik het nog
steeds niet
snappen.
jouw ogen
die de laatste
weken zo
dood leken.
jou lichaam
zo dun en
kwetsbaar
ik mis je.
ik wou dat
je hier nog
kon zijn
mijn oma.
maar ik weet
dat jij nooit
meer terug
zult komen.
en dat doet
me ontiegelijk
veel pijn
ik mis je
ik weet het
je bent nog
hier dichtbij
in mijn hart
en boven
sta je te
kijken
ik mis je
ik wil voor
altijd bij je
zijn maar
dat kan niet
Gepost door: MensenkindHEID op 28-09-2006 om 21:15
|
|
28-09-2006 - [Gedicht]Verloren Strijd
Verloren Strijd.
Ik dacht dat
ik je kon vertrouwen.
Maar het blijkt
dat dat niet kon
Je loog en bedroog
alles bij elkaar.
En je deed alsof
ik je speeltje was.
En ik wist ook wel
achterom mijn rug.
Flirtte je met ze
mijn 'vriendinnen'
Ik wilde het
gewoon niet
inzien, dat jij
zo'n slechte
jongen zou
zijn.
Gepost door: MensenkindHEID op 28-09-2006 om 21:14
|
|
28-09-2006 - [Standalone]Mijn lang zwart zweetbandje
Daar loopt ze, met haar lange donker blond haar. Een beetje make-up en een lang zwart zweetbandje. Ik ben het; Laura. De les is afgelopen, ik ben dus vrij. "He, huppelgothic" hoor ik iemand schreeuwen. Fijn de jongens van de vierde klas. Maar ik bedoel; zo extreem zie ik er niet uit. Echt niet. Ik voel dat iemand me bij mijn arm pakt en mijn lang zwart zweetbandje van mijn pols trekt. Aha, daarom dus. Er staan een paar diepe krassen en oude littekens. Ja, mijn leven is..verknalt. Ik weet het woord niet meer. Ik kijk de jongens aan en ze grijnzen en lachen. "Vies depressief huppelgothicje" schreeuwt dezelfde jongen weer. Ik probeer mijn zweetbandje terug te pakken, maar dat lukt niet zo goed met mijn 1.62. Hun zijn allemaal ongeveer 1.80. Mischien langer. "Geef terug, laat me!" gil ik ze toe. Ik wil eerst wegrennen, maar ik ga niet weg zonder míjn lang zwart zweetbandje. "Geef haar haar spullen terug en laat haar gaan." hoor ik een stem achter me. De jongens verroeren zich niet en grijzen. "Ik zei; geef haar haar spullen terug en laat haar gaan." klinkt er weer diezelfde stem. Ik voel een hand op mijn schouder en kijk achter me; Tom. Ik weet dat hij beroemd is.. Ik luister de muziek altijd. Hij is een paar centimeter kleiner als de rest maar hij staat erg sterk op zijn voeten en ziet er heel zelf verzekerd uit. Hij zet een stap naar voor en de jongens deinsen achteruit. Ik heb wel eens met Tom gesproken. Maar ja, ik weer. Ik moest me zonodig buiten sluiten. Af en toe heb ik nog wel een praatje met hem..en Bill. Gustav en Georg zijn ook wel aardig. Maar voor mij blijven het toch wel gewone mensen. De jongen die mijn zweetbandje heeft loopt dan met tegenzin naar me toe en geeft mij het zweetbandje. Ik doe deze snel om en Tom trekt me mee. "Bedankt..Heel erg - He! Waar ben je mee bezig?!" vraag ik dan. Hij pakt mijn hand en trek me mee een bos in. Nou ja, er staan in elk geval veel bomen en hij trekt me mee. Verder het 'bos' in duwt hij me tegen een boom en zak ik op de grond, niet door zijn kracht, maar omdat hij hetzelfde doet. "Waarom?" vraagt hij dan. Hij probeert oogcontact te krijgen, dat voel ik. Ik haal mijn schouders met moeite op. Hij probeert nog steeds oogcontact te maken.
Uiteindelijk kijk ik hem aan en voel ik tranen in mijn ogen branden. Ik kijk snel weer weg en zie dan een eekhoorn nootjes zoeken. "Waarom wat?" vraag ik dan. "Waarom doe je jezelf dit aan? Waarom je polsen?" hij praat snel en ik hoor dat zijn stem stokt. "Mijn leven doet dat" mompel ik. Hij gaat tegenover me zitten zodat ik gedwongen ben om hem aan te kijken. Mijn ogen beginnen weer te tranen en nu rolt er een traan over mijn wang. Hij veegt mijn tranen weg met zijn duim.
Dan omhelst hij me ineens en schrik ik iets, ik laat het toch maar toe. Er kan toch niets meer fout gaan. Als hij me loslaat kijkt hij me aan. "Ik moet terug" fluister ik. Hij knikt. "Ik kom morgen met je praten. Ik weet waar je woont" zegt hij snel en hij helpt me met opstaan. Ik ren naar de fietsen en fiets snel weg zonder om te kijken. Ik bel aan, niemand doet open. "ASTRID?!" gil ik en ik begin te huilen. Dan word de deur geopend door een blond meisje en ze kijkt geschrokken. "LAURA!!" roept ze en ze trekt me mee naar boven. Daar gaan we op bed zitten en kijkt ze me aan. Ik kijk naar beneden, naar mijn lang zwart zweetbandje. Ze kijkt er ook naar. "Ik heb.." begin ik. Ze omhelst me ineens heel stevig. "Je hebt het gedaan. Waarom? Waarom, verdomme? WAAROM?!" gilt ze als ik haar loslaat. Ik weet dat ik haar pijn heb gedaan, er rolt een traan over mijn wang. "Ik kan niet meer, Astrid" fluister ik. "To-om heeft me aangesproken. En we hebben gepraat. Hij komt morgen naar mijn huis" zeg ik zacht. Zij en Gustav hebben een relatie, ze zijn echt gelukkig samen. "Tom? Hij is wel te vertrouwen. Hij heeft zelf ook..nja, hij moet het je zelf maar vertellen" zegt ze. Ze omhelst me weer en zo blijven we even zitten.
------------------------------------------
Ik open mijn ogen, ik ben thuis. Ik lig in mijn bed. Ik heb het weer gedaan.. Ik heb me weer pijn gedaan. Ik moet stoppen, dat weet ik wel. Maar het wil gewoon niet. Het is een soort verslaving geworden voor me, een soort drugs. Ik sta op, douch me, doe make-up op, mijn lang zwart zweetbandje en fiets, met mijn tas op mijn rug naar school. Daar heb je de vierde klassers weer. Ik zet mijn fiets neer en blijf daar wachten tot ze weg zijn. En weer kom ik te laat de les in. Als ik mijn briefje heb gehaalt plof ik naast Jessica neer. Jessica kleed zich wel als een gothic. En ze luisterd Cradle Of Filth, Nightwish, Slipknot enzo. Waarom pakken ze haar niet? Oh ja, de les.
Als de school weer uit is vlucht ik gewoon naar huis voor de vierde jaars. Als ik dan ongeveer een half uurtje later de bel gaat doe ik open en zie ik Tom weer staan. Oh, shit. Ja, die zou ook nog komen. Ik laat hem binnen en hij gaat op de bank zitten. "Wil je wat drinken?" vraag ik vriendelijk. "Heb je RedBull?" vraagt hij terwijl hij onze hond aait. Scania heet onze hond, Scania. Ik knik en ik pak twee blikjes RedBull. Hij pakt een blikje aan en ik zet de mijne op tafel. Als later onze RedBull op hebben begint hij te praten. Na heel veel praten en geluidloze tranen begin ik ineens keihard te huilen en omhelst hij me stevig. Hij fluisterd lieve woordjes en ik word langzaam weer rustig. Als hij weer weg wil gaan kijkt hij me aan. "Je moest toch gaan?" vraag ik. Ik, nietswetend wat hij van plan was. Hij geeft me ineens een lange zoen, en ik zoen ook nog terug. Kijk, op dat moment werd ik ontgroent. Als hij zijn lippen terugneemt kom ik weer terug en besef ik wat ik heb gedaan. Oh nee, dit is fout. "Sorry" fluister ik en ik duw hem naar buiten en doe de deur zachtjes dicht.
---------------------------------------------------
Ik kreeg een relatie met hem. Ik was voor de eerste keer sinds tijden gelukkig én vrolijk!
Ik was blij dat ik hem weer zou zien in de pauze. Dan zie ik een jongen met dreads en dezelfde kledingstijl als Tom met Jessica zoenen. Wacht eens, het is Tom! Ik kijk hoe intens ze zoenen en dat Tom terug zoent. Als ze elkaar loslaten merkt Tom me op en schrikt hij. "Ik kan het uitleggen, Laura!" roept hij me na als ik weg ren. Ik pak de fiets en fiets naar huis, het maakt me niet uit dat ik vier uur achter elkaar spijbel.
Ik pak een pen en papier en begin te schrijven.
Lieve Tom en Astrid.
Het spijt me zo erg.
Maar ik kan niet meer.
Ik dacht dat ik gelukkig was met jouw, Tom.
Maar blijkbaar was dat te veel gevraagt.
Die liefde en vertrouwen.
Astrid, ik zag hem zoenen met een ander!
Ik weet het echt niet meer. Sorry, maar het is beter zo.
Het is maar beter zo, het bespaart me een hoop littekens op mijn armen.
Doe iedereen de groeten en zeg tegen mam dat alles van jouw is, Astrid.
Nu ga ik echt,
Dag Tom en Astrid.
En Tom, ik hou nog steeds van je.
Diep vanbinnen.
Ik leg mijn pen neer en ren terug en klim van die vage brandladders het dak op en lees het papier nog eens door. Dan neem ik een zucht en kijk naar beneden. De volgende pauze was weer begonnen. Iedereen keek, maar Tom niet. Ik zet steeds stapjes naar voren. Ik hoor een deur achter me. Ik draai me om, Tom. Hij staat daar maar, hopeloos te staren. "Sorry..Tom.." fluister ik en ik laat me achterover vallen. Nu..nu rust ik, eindelijk.
Gepost door: MensenkindHEID op 28-09-2006 om 21:13
|
|
28-09-2006 - [Standalone]Hold on
When the day is long ... and the night
the night is yours alone
when you think you've had enough... of this life, well hang on.
Don't let yourself go
cause everybody cries
and everybody hurts... sometimes.
Ik hou van je, lieverd. En waarom het nou zo moest lopen? Ik weet het niet.
Ik wil niet dat je jezelf zoiets doet, je bent meer waard.
Om hier te zijn, mijn lieveling.
Ik zal er voor je zijn, als het slecht met je gaat.
Maar het is niet wat je verdient, je verdient de perfecte vrouw.
Een aanbidster, dat kan ik niet. Ik kan jou niet aanbidden.
Niet omdat ik niet van je hou, maar juist omdat ik het wel doe.
Ik zie dat jou mooie hoofd niet perfect is, dat je goddelijke lichaam niet je wapen is.
Sometimes everything is wrong.
Now it's time to sing along.
When your day is night alone (hold on, hold on)
if you feel like letting go (hold on)
when you're sure you've had too much... of this life, well hang on.
cause everybody hurts... sometimes
Take comfort in your friends
Everybody hurts.
Ik ben fout, vooral om wát ik zeg.
"Ik aanbid jou, je mooie hoofd is perfect en je goddelijke lichaam is je wapen."
Ik zeg het, maar ik meen het niet. Ik hou van je, echt waar. Dat meen ik wel.
Maar ik ben niet zoals de anderen, wie je allemaal hebt gebruikt.
Ik laat me niet gebruiken, schat. Onthoud dat.
Ik ben iemand die écht van je houd, en ik hoop dat jij ook van mij houd.
Als jij niet van mij houd, vertel het mij dan.
Of doe het niet. Liever niet, dan maar leugens en bedrog.
Want ik wil je niet kwijt, ik wil je echt niet kwijt.
Don't throw your hand. Oh, no.
Don't throw your hand.
If you feel like you're alone,
no, no, no, you're not alone
If you're on your own... in this life,
the days and nights are long
when you sure you've had too much ... of this life, to hang on.
Ik raak je aan, je kijkt me aan.
Ik zie aan je ogen dat er wat speelt.
Waar denk je aan, lieve jongen?
Denk je dat het niet meer gaat?
Denk je dat het leven geen nut meer heeft?
Vertel het mij dan, lieveling.
Ik ben er toch voor je, wil je het soms niet vertellen?
Ben ik niet belangrijk genoeg voor je, of vind je juist van wel?
Wil je het mij niet aan doen, of zit het te diep?
Well, everybody hurts sometimes, everybody cries.
Sometimes
And everybody hurts ... sometimes.
And everybody hurts sometimes. So, hold on, hold on.
Hold on, hold on. Hold on, hold on. Hold on, hold on.
Je hebt het niet gedaan, je hebt niets gezegt.
En nu sta ik hier, met één enkele stomme brief.
Het leven is zoals hij wilde.
Dat was alles wat ik nog van je had, die ene zin.
Die zin die me kapot maakte, innerlijk.
Je hebt me verlaten, en hoe.
Niet met een ander meisje, maar op de harde manier.
Je hebt jezelf kapot gemaakt, schat. En mij ook.
Ik kan niet zonder je, ik wil niet zonder je.
En nog steeds, sta ik hier te kijken.
Naar jouw, nog steeds de persoon waartegen ik zei;
"Ik aanbid jou, je mooie hoofd is perfect en je goddelijke lichaam is je wapen."
En nu, nu geloof ik. Dat het echt waar is.
Ich bin nich´ ich wenn du nich´ bei mir bist
Bin ich allein
Und das was jetzt noch von mir übrig ist
Will ich nich´ sein
Draußen hängt der Himmel schief
Und an der Wand dein Abschiedsbrief
Ich bin nich´ ich wenn du nich´ bei mir bist
Bin ich allein
En dat was, het laatste wat ik sprak.
Mijn laatste zinnen, tot ik weggleed, de duisternis in.
Op weg naar jouw, mijn mooie, perfecte, goddelijke engel.
Gepost door: MensenkindHEID op 28-09-2006 om 21:12
|
|
28-09-2006 - [Standalone]Ik geloofde je ook nog.
Ja, ik geloofde je. Altijd geloofde ik je. Waneer ik je betrapte met een meisje, zij begon te zoenen. Hoe vaak heb ik dat smoesje nu wel niet gehoord? Twaalf keer, ik heb het bij gehouden. Mischien wel dertien. Ik heb je telkens vergeven, want ik hield van je. Je was er nooit voor me, ik was er alleen maar..omdat ik een meisje ben. Toen mijn oma, en op dat moment beste vriendin overleed was je er niet voor me. Toen ben ik naar je broer gegaan, hij heeft me getroost als jij zou moeten doen. Ik vertelde hem alles. Echt alles. Ik hield echt van je, ik zag niet wat je me aan deed. Alleen maar omdat ik van je hield! Ik wilde je geen pijn, ik wou je niet kwetsen. Liefde maakt blind, inderdaad. Weken verstreken, ik en je broer verder goede vrienden en we waren als broer en zus voor elkaar. Toen ging alles weer fout. Mijn stiefbroer randde me aan. Ik vertelde het je. Ik zei; "Hij..hij heeft me aangeraakt."
Je keek me aan alsof ik vies was en ik rende naar je broer. Tegen hem zei ik hetzelfde en hij troostte me, hij keek niet alsof ik vuil was. Hij knuffelde me en ik voelde me veilig. Niet dat ik hem leuk vond, ik vond jouw leuk. En dat was ook nooit veranderd. Ik hou van jouw, maar ook van je broer. Maar je broer als een vriend, een broer, een tweede vader waar ik alles mee deelde. En zo ook, ik kwam er niet helemaal over heen. Dat zou ik ook nooit kunnen. Ik haatte hem, mijn stiefbroer. En toen..toen nam mijn moeder me appart. Ze vertelde me schokkende dingen. "Ik heb een abortus gepleegt. Ik heb een kind vermoord. Van een andere man." snikte ze. Ik heb haar getroost tot ze in slaap viel en ik huilde zelf ook, de hele nacht. En weer kwam ik bij je, om uit te huilen. Weer had je een meisje. De dertiende, of veertiende. Weer heb ik het uitgehuilt bij je broer.
"Bill?" heb ik tegen hem gesnikt. Hij keek me vragend aan. "Ik hou van je, als vriend. En..je bent een broer en tweede vader voor me." heb ik toen zacht gezegt. Hij keek me eerst vragend aan. Toen omhelsde hij mij stevig en fluisterde woordjes, zinnen. "Ik hou ook van jou, net zo veel als jij van mij." En als ik dan weer beneden kwam was het meisje weg, dan keek ik je aan met uitgelopen make-up. Je keek me vragend aan, ik keek weg.
Tijden gingen weer voorbij, het ging niet goed en niet slecht tussen ons. Ik had geen kracht meer. Ik begon met snijden en droeg nooit korte mouwen, zwemmen deed ik ook niet meer. Ik heb me toen heel diep gesneden en ben naar je broer gegaan. "Bill, help me. Ik wil niet dood." snikte ik toen. Ik liet hem mijn polsen zien en hij belde een ambulance. Jij was er niet, je bent me niet eens komen opzoeken. Nu, nu lig ik er nog steeds. Ik mag zo naar huis. Je komt me halen, de eerste keer dat ik je weer zie in weken. Ik heb veel nagedacht. Ik hou niet zoveel van je als ik eerst deed. Ik kan er niet meer tegen, hoe je met me om gaat. Op dit moment sta ik in de hal van het ziekenhuis, ik sta al drie kwartier te wachten. Ik wil het net opgeven als je verschijnt. Je komt smilend op me af gelopen en een meter voor me sta je stil. Ik kijk je niet aan. "Ik haat je, ik wil niet verder met je" fluisterde ik. Je keek me raar aan. "Wat zei je?" vroeg jij. Blijkbaar had je het niet gehoord. "Ik hou van je, met jouw wil ik verder." zei ik toen harder. Je glimlachde en knuffelde me. Je naam staat op mijn armen, met krassen er door. Ik haat je, ik hou van je. Ik weet het niet meer. Zelfs Bill weet dit niet. Niet van wat ik nou werkelijk voor je voel.
Gepost door: MensenkindHEID op 28-09-2006 om 21:11
|
|
28-09-2006 - [Standalone]Jij en ik, wij samen. Voor altijd.
Ik weet het nog, nog steeds zoals het was.
Wij waren toen één, twee handen op één buik. De perfecte relatie.
Ik was bijna altijd bij je, ondanks je band; Tokio Hotel.
Ondanks alles wat er gebeurde hield ik van je, en jij van mij.
Wij twee, jij en ik. Voor altijd samen.
"Ik hou van je, ik zou nooit zonder je kunnen, lieverd."
Dat waren de woorden die ik je fluisterde.
"Zeg nooit nooit." fluisterde jij toen.
Je keek me lief aan, ik weet het nog steeds.
Elk moment die we deelden, elk moment dat we samen waren.
De ruzies, de momenten dat alles hemels was. Zoals toen die dag.
"Astrid, ik hou zoveel van Georg."
"Ik weet het, ik hou van Gustav, Laura."
"We zijn gewoon de gelukkigste meisjes ooit, Astrid."
"Laura, ik heb een idee, laten we gaan schaatsen. Het ijs is nu wel dik genoeg, denk ik."
"Ja, Astrid."
En dus, we gingen schaatsen. Jij en ik.
Natuurlijk ook de anderen. Bill, Tom, Gustav, Astrid.
Maar jij en ik, wij samen. We maakten ons geen zorgen om het ijs.
We waren bezig met elkaar, en we merkten het niet.
De rondjes die we samen schaatsen, waren gevaarlijk.
Telkens als ik viel, telkens op dezelfde plek. Het boeide ons niet.
Alleen wij twee, dat was het enige. Wat mij boeide, wat jouw boeide.
En toen gebeurde het, het gene waar we geen zorgden over maakte.
Astrid waarschuwde me, ik had het niet door. Het ijs brak, het kraakte.
Toen keek ik eindelijk om me heen, ik zag je wegzakken,
door de cirkel die wij steeds schaatsten.
Ik zag je wegzakken, in het smeltende ijs. De zon was al een tijdje aan het schijnen.
En ook toen, toen letten wij er zelfs niet op.
Ik zag nog je gezicht vertrekken, van verliefdheid naar de grootste angst; Je dood.
Ik schaatste toen huilend naar je toe, ik sleepte je uit het water.
Ik legde mijn jas over je heen en de ambulance kwam al veel te laat,
voor mijn gevoel. Je moest het redden!
Ik wil je niet kwijt, lieverd. Je bent mijn alles.
En zeg nu niet weer; "Zeg nooit nooit." Zoals toen.
Het ziekenhuis, de plek waar wij allen niet graag kwamen.
Jij en ik, wij samen. Ik hield je hand vast terwijl je in de meeste gehate plek kwam.
Je was onderkoeld, ja, logisch. Je was door het ijs gezakt.
Ik ben dag en nacht bij je gebleven, je was bleek en je lippen bleven maar blauw.
"Hij haalt het niet."
"Het is beter, we moeten hem laten gaan."
"Het is over."
Ik hielt je hand nog steeds vast. Opeens, we waren weer samen, jij en ik.
Heel even maar. Je opende je ogen, weer fluisterde ik de woorden.
Zoals eerst. Dat ik niet meer zonder je kan en wíl.
Weer zei je; "Zeg nooit nooit."
En met die woorden, verliet je mij. Liet je me vallen. Als een baksteen.
Je kon het niet meer, je hart was niet sterk genoeg.
Niet sterk genoeg, voor jij en ik. Het was te mooi geweest.
"Zeg nooit nooit."
"Je kunt niet weg."
"Jij bent hier, hij is daar. Jullie zijn gescheiden."
"Je bent kapot."
Ik zeg nooit, nooit kan ik zonder je.
Ik zeg ik kan, ik kan hier wel weg.
Ik ben hier, hij daar. Niet voor lang zijn wij meer gescheiden.
Ik ben niet kapot, want straks ben ik weer bij je.
Nu is het een jaar geleden, dat je mij liet vallen.
Dat je weg zakte in het ijs. Ik deed mijn schaatsen aan.
Ik bleef rondjes schaatsen, net zoals wij deden.
Weer viel ik steeds, maar ook dat boeide me niet.
Het ijs smolt, het smolt gewoon. En ik, ik bleef door schaatsen.
Net als toen, alleen is dit bewust.
Ik voel mijn voeten koud worden, en langzaam zak ik weg.
Het ijskoude water in, niemand die me komt redden.
Jij en ik, wij samen. Nooit zullen wij scheiden
Forever, together.
Forever, I love you.
Forever, Forever.
Forever, Forever.
Gepost door: MensenkindHEID op 28-09-2006 om 21:10
|
|
28-09-2006 - [Standalone]Durch Den Monsun
Das Fernster öffnet sich nicht mehr
Hier drin ist es voll von dir und leer
Und vor mir geht die letzte Kerze aus
Ich warte schon 'ne Ewigkeit
Endlich ist es jetzt so weit
da draußen ziehn die schwarzen Wolken auf
Weetje? Je hebt me toen nog verlaten, weet je nog? Je zei dat ik niet de ware was. Die woorden hebben me zoveel pijn gedaan. Ik weet nog goed dat ik je een klap in je gezicht gaf en huilend wegrende. Ik had mezelf opgesloten in mijn kamer en ik ben er dagen lang niet meer uit geweest. En dat allemaal door één jongen. Een land vol jongens, zeggen mijn vriendinnen. Maar nee, dat is niet zo. Ze zijn niet zoals jij. Ik mis je, snap je dat niet? Ik ben naar je muziek blijven luisteren, Sorry, jullie muziek blijven luisteren. Naar elk concert in Duitsland, België en Nederland geweest. Als we dan oog contact kregen stopte ik met springen en dacht ik terug aan ónze tijd.
Ein halber Mond versinkt vor mir
War der eben noch bei dir ?
Und hält er wirklich was er mir verspricht ?
Ich weiß dass ich dich finden kann
hör deinen Namen im Orkan
Ich glaub noch mehr dran glauben kann ich nicht
Ik kijk naar onze foto's. De eerste keer was het als fan. Je hebt je arm om me heen geslagen en kijkt heel vrolijk in de camera. Ik sla mijn arm om jouw middel en kijk ook vrolijk in de camera. Een perfect foto. Iedere fan zou jaloers geweest zijn. Op een andere foto geef ik je een kus op je wang en kijk je über vrolijk. En op die ernaast geef je mij een kus en kijk ik verliefd in de camera. En op weer een andere zoenen we. Wat was die tijd mooi, geen zorgen, geen ruzie, geen last van eenzaamheid. En nu.. nu voel ik me eenzaam. Ik mis je, lieverd. Ik wil je terug.
Ich kämpf mich durch die Mächte
Hinter dieser Tür
Werde sie besiegen und dann
Führ'n sie mich zu dir
Dann wird alles gut
Dann wird alles gut
Wird alles gut
Alles gut
Hoelang hebben we elkaar nou niet gezien? Tenminste; gesproken. Ik ga je zo zien. Op het concert. Ik zorg dat ik vooraan komt te staan, en dan geef ik jou mijn brief. En luister; je hebt me wel gedumpt. Maar we zijn nog bij elkaar. In mijn hart, en ik geloof het heel zeker, in de jouwe ook. Wij zijn bij elkaar gekomen om vervolgens voor altijd samen te blijven. En dit verpest het niet. Nog heel even, en dan zijn we samen. Ik weet niet hoelang het nog gaat duren, dat ligt aan jouw. Kom terug, mijn liefste. Ik ben wel de ware, en jij mijn ware. Waarom wil je me nou niet geloven? Vanavond kom ik naar je toe, laat het toe.. En ik ben van jouw.
Gepost door: MensenkindHEID op 28-09-2006 om 21:08
|
|
28-09-2006 - [Standalone]Ha-ha. You're dead.
Kijk nou dan, dat haar. Dat is veel te lang voor een jongen, en dát model! Zwart met blonde plukjes, en dan staat het ook nog rechtop!
En moet je die kleren zien, zo..strak. En bloot.
Je ziet gewoon overal bloot, niet normaal meer.
En dan die tattoo nog, een sterretje. En waar?
Draagt hij ook nog make-up, en niet zo'n klein beetje ook!
De wenkbrauw piercing gaat nog, maar die tongpiercing.
Hij is ook net een wijf, en toch ga ik naar een concert. Voor Bill Kaulitz.
[Flashback]
Ik was zes en ik had een zus van achtien. Ik mocht haar echt niet.
Ik was samen met haar, alleen en thuis. Ze moest op me passen. De bitch.
Mijn papa is politieagent. Hij en mama waren naar een feestje er van.
Er lag een speelgoed pistooltje op de salontafel, geweldig zijn die dingen.
Ik pakte hem op en ik hoorde de deur dichtvallen, ze was in de kamer.
"Lisa, kijk! Ik schiet jou dood! Beng! Beng!" riep ik lachend. Ik haalde de trekker over.
Het was geen speelgoed pistooltje, het was papa's pistooltje.
Er vlogen kogels uit het pistooltje en ze stoppen in Lisa's buik.
Ze viel neer, ik liep naar haar toe. Ze kreunde nog wat na, maar toen was ze dood.
[End Flashback]
Nu ben ik zestien. Het is vandaag tien jaar geleden, Precies tien jaar.
En vandaag is het concert van Tokio Hotel. Ik heb backstage kaartjes.
Vandaag ga ik hem vertellen wat ik van hem vind. Ja, al het boven genoemde.
Ik stop hetzelfde pistooltje in mijn zakken van mijn wijde skatebroek.
Ik hoop dat ze niet fouieren(ofzo). Anders ben ik er bij. Ik strijk alles goed.
Waarom weet ik niet, maar dat maakt verder ook niet meer uit.
Hier sta ik dan, ze hebben niets gecontroleerd. Ik open de deur en zie hem zitten.
Alleen, helemaal alleen. Ik snap het niet, waar is ze rest? Beter voor mij.
"Hallo, Bill." zeg ik bot. Hij kijkt me verbaasd aan, maar glimlach dan wat ongemakkelijk.
Hij staat op en loopt iets dichter naar me toe, tot drie meter van me af.
"Hoe heet je?" vraagt hij dan. Ik kijk hem aan, ontzettend lang.
Dan doe ik mijn hand in mijn zak en haal het pistooltje eruit, hij schrikt.
Ik richt mijn pistooltje op hem en haal de trekker over, twee keer.
Net als bij Lisa, mijn zus die ik tien jaar geleden vermoord heb.
Hij zakt in elkaar en ik grijns. Ik loop naar hem toe en ik zak op mijn knieeén.
"Mijn naam is Laura." zeg ik zacht. "En jij..Jij bent dood."
Ik haal een zwarte pluk voor zijn ogen weg. Eigenlijk is hij best mooi.
"Wat is er aan de hand?! Waarom ligt hij daar?!" hoor ik iemand gillen.
"Ha-ha. You're dead." fluister ik nog, dan ren ik weg. Weg van hem.
Waarom ren ik weg? Ik heb twee mensen vermoord!? Waarom dringt het nu pas door?
Ik loop terug. De persoon die daar zojuist stond, is weg..
Ik zak weer op mijn knieeén naast hem. "Ha-ha. You're dead." fluister ik nog een laatste keer.
Dan houd ik het pistooltje tegen mijn slaap, één keer haal ik de trekker over.
Alles word zwart, ik voel me nog voorover vallen. Ik krijg geen straf. Het kan niet meer.
Oké, dit is dus het TEGEN OVER GESTELDE van wat ik ben 
Gepost door: MensenkindHEID op 28-09-2006 om 21:07
Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken.
|
|
28-09-2006 - Opa [Voor mijn lieve Claauu <3]
Vroeger zat ik uren op de stoel bij opa
Hij vertelde me dan altijd een verhaal
Of we gingen samen naar de golven kijken
En de mensen kenden opa allemaal
Ja ik weet nog hoe we konden blijven lachen
Om een hondje wat daar speelde op het strand
En dat zomaar naar de golven ging staan blaffen
Of wou vechten met een weggewaaide krant
Lieve opa, ik mis je zo. De laatste tijd...je was niet jij.
Je was een persoon, ja, een persoon. Maar niet opa, niet mijn opa.
Lieve opa, ik wil je zo graag terug. Nu lig je daar.. In die houten doos.
Ik wil je zo graag nog één keer zien, om je dan nóóit meer los te laten.
Ik leg mijn hand op je wang, hij is zo koud.
Er rolt een traan over mijn neus die op jou lippen vallen.
Je lippen..ze zijn zo..dood. En je ogen zijn paars geworden.
Ze hebben een propje papier onder je ogen gedaan, zodat ze niet open zouden gaan.
Ik wou dat ze dat wel konden. Maar dat ik dan niet die dode blik zou zien..maar jou, opa. Alleen maar jou..
En zo liepen we vaak zonder wat te zeggen lange einden heel gezellig hand in hand en dan keek ik om en zag mijn kleine voeten naast mijn opa's grote stappen in het zand
Maar nu loop ik in mijn eentje want m'n opa loopt niet mee
En ik breng mijn kleine tranen naar die hele grote zee
Ik zie nog mijn opa liggen als een stille witte pop
Opa sloot voorgoed zijn ogen en hij slaat ze nooit meer op
Maar nu loop ik in mijn eentje want m'n opa loopt niet mee
En ik breng mijn kleine tranen naar die hele grote zee
Weet je het nog? Al die gezellige verjaardagen en feesten.
Je was altijd zo opgewekt, zo ontzettend vrolijk zoals zou moeten.
Maar mijn verjaardag, kon je al niet veel meer. Dat doet zoveel pijn.
Lieve opa, ik wil je zo graag terug. Zonder jou is het moeilijk.
Zonder jou wil ik niet, zonder jou moet ik nu besef ik.
Er rolt weer een traan over mijn wang, hoe overleef ik dit in godsnaam?
Als er ergens daar boven een god is, let hem jou dan terug keren naar mij.
Ik zie nog mijn opa liggen als een stille witte pop
Opa sloot voorgoed zijn ogen en hij slaat ze nooit meer op
Duizend vogels woelden over opa's stappen t zijn alleen mijn eigen voeten die daar staan
Maar ik ken nog zijn verhalen en zijn grappen en ik weet nog wat ik met hem heb gedaan
En zo is opa toch een beetje blijven leven want herinneringen raak je nooit meer kwijt
En hij heeft me zoveel goede raad gegeven dus hij blijft gewoon mijn opa voor altijd.
En zo liepen we vaak zonder wat te zeggen lange einden heel gezellig hand in hand en dan keek ik om en zag mijn kleine voeten naast mijn opa's grote stappen in het zand
Opa, ik wil niet zonder jou, ik wil je hier, aan mijn zijde hebben.
Ik zou er alles aan doen, om jou hier weer te krijgen.
Ooh god. Als je bestaat, doe mij dit dan niet aan.
Ik verdien deze pijn niet, en opa verdiende de zijne ook niet.
Ik wou. Nee, wil dat je hier bent opa. Je moet gewoon terug komen!
Maar dat doe je niet, je ziel heeft je lichaam verdomme verlaten.
En jij liet alleen je lichaam achter, geen afscheidsbrief of iets.
Nee, die verdomde kanker moest je fantastische leven verpesten.
Maar nu loop ik in mijn eentje want m'n opa loopt niet mee
En ik breng mijn kleine tranen naar die hele grote zee
Ik zie nog mijn opa liggen als een stille witte pop
Opa sloot voorgoed zijn ogen en hij slaat ze nooit meer op
Maar nu loop ik in mijn eentje want m'n opa loopt niet mee
En ik breng mijn kleine tranen naar die hele grote zee
Ik zie nog mijn opa liggen als een stille witte pop
Opa sloot voorgoed zijn ogen en hij slaat ze nooit meer op
Vallen. Opstaan. Weer vallen. Weer moeten opstaan. Pijn, zoveel pijn.
"Lieve opa. Zonder jou wil ik niet, zonder jou moet ik, voor altijd.
Nee, sorry. Niet voor altijd. Als mijn tijd gekomen is, ben je weer bij me.
Maar die tijd, dat duurt nog zo ontiegelijk lang. En ik moet vol houden.
Er komen nog zoveel tegen slagen, en ook die moet ik door staan.
Oh opa, ik mis je zo ontzettend veel. Wat moet ik nou?"
Ik loop naar opa, en ik geef hem een laatste kus op zijn mond.
Iets wat ik nooit meer zou kunnen doen, de laatste keer.
Ook al is hij niet aan kanker overleden 
Gepost door: MensenkindHEID op 28-09-2006 om 21:06
|
|
28-09-2006 - [Standalone]De laatste Dag
De laatste dag,
zijn wij bij elkaar.
De laatste dag,
deze mooie laatste dag.
Jij en zij. Ooit was het perfect, zoals het zou moeten zijn.
Jij en zij. Twee mensen die hielden van elkaar.
Jij en zij. Altijd bij elkaar, nooit gezien zonder elkaar.
Jij en zij. Jij was diegene die haar kapot maakte.
Ik wil het niet. Sorry schat, ik kan niet meer bij je zijn.
Ik wil het niet. Ik wil niet dat jij mij ook kapot maakt.
Ik wil het niet. Ik weet precies hoe het zou gaan.
Ik wil het niet. Mij maak je niet kapot, nooit.
"Zei ik maar nooit nooit."
Ik ben bij je. Het is je dan eindelijk gelukt.
Ik ben bij je. Nu kun je me kapot maken.
Ik ben bij je. Ik zal niet merken wat je me aan doet.
Ik ben bij je. Ik heb je weer door, nu ben ik kapot.
Ik kijk in die spiegel, het spiegelbeeld dat mij aan kijkt.
Haar ogen staan leeg, kapot gemaakt door jou.
Nooit zullen haar ogen weer helen. Het is over.
Kijk eens goed, waarom heb je haar kapot gemaakt?
Ze houd iets in haar hand, zie je dat niet?
Het is een wapen, iets wat haar wel lief had.
Dit keer is het niet het mes wat haar polsen bewerkt.
Nee, dit keer is het het teken; De laatste dag.
Ze trilt, ze is bang, maar ook opgelucht.
Ze weet dat dit haar einde word, eindelijk.
En dat alles, is jou schuld, alleen maar.
Ze heeft het niet meer, het gelukkig zijn.
Ze kijkt nog een keer naar haar spiegelbeeld.
Kijkend naar het wapen in haar rechterhand.
Ze heft haar wapen op, houd het tegen haar slaap.
Dan haalt ze de trekker over, dit was het. Jou schuld.
De laatste dag,
jou schuld, allemaal jou schuld.
De laatste dag,
dit is het einde van haar.
"Je maakte me kapot, tot nu. Nu kan het niet meer. Ik deed het zelf."
Gepost door: MensenkindHEID op 28-09-2006 om 21:00
|
|
|
